برای هرکسی که در ایران زندگی می‌کند ،  وقفه طولانی  و قطع سه ماهه اینترنت،  تجربه‌ای تلخ و دردناک بود اما فکر می‌کنم درک این تجربه برای همه یکسان نبود.

 غیاب و فقدان این ابررسانه فقط شامل قطع ارتباط مردم با یکدیگر نمی‌شد، بلکه حکایت ذوب شدن و حل شدن عملکرد همه‌ی فعالیت‌های انسانی و حتی روزمرگی اشیاء در عدم اندیشه ورزی و آگاهی بود..

جهان منحصربفرد و آغشته به خشونتی که برای ما به نمایش گذاشته شد، در حقیقت ما را با درک زنده‌به‌گوری آشنا کرد.

شاید برای من شاعر و نویسنده موقعیتی بود که بتوانم روی پیشبرد پروژه‌های نوشتاری‌ام جدیت بیشتری داشته باشم و متمرکزتر از قبل کار کنم. مطالعه و نقاشی کنم.

البته این رویکرد در شرایط عادی و طبیعی عالی هم جواب می‌دهد (بگذریم که دیگر این دو واژه خیلی وقت است که معنای عام خود را از دست داده‌اند). اما خلاء وجود افکاری این‌زمانی و درک طبیعی اکنونیت، خودبه‌خود مرا به درون تفکر آخرالزمانیِ حاکم رانده بود.

آینده‌ی ما تنها فردا را شامل می‌شد و بس.

و همین «فردا» در غیاب امید، تبخیر می‌شد.

نوشتن نمی‌تواند خشونت را محو کند، ولی توان کاستن از آن را دارد. اما در این شرایط گسست پیوندهای اجتماعی وسیع، ادبیات نه تنها قادر به خلق منطقی دنیای خود نبود، که حتی توان کاستن از سنگینی تحمیلی جبر زمانه را هم نداشت.

جامعه‌ی ایران در این دوران دشوار قطع اینترنت و دسترسی به جهان ارتباطات، آن بخش از تعامل انسانی که در سطح بالای آگاهی با جهان بیرون داشت را از دست داد و این زیانی جبران‌ناپذیر است.

در آخر باید یادآوری کنم با قطعی اینترنت در ایران، دهکده‌ی جهانی بخش مهمی از زمینه ارتباطی خود که شاهراه خبرهای سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی خاورمیانه را داراست را از دست داد، به عبارتی جغرافیای اجتماع پر معنای انسان‌هایی را گم کرد که بارها در ارتباطی آزاد و برابر خِرَد خود را به نحوی متعالی به نمایش گذاشته بود.

امیدوارم در عصر ابررسانه‌ها دیگر جامعه‌مان از جهان پر شتاب ارتباطات عقب نماند. و ادبیات بتواند یادآوری روزهای زنده‌به‌گوری و تجربه‌ی دردناک تاریکی را به نماد آزادی و رهایی تبدیل کند.

آذر کیانی

خرداد ۱۴۰۵

#آذر_کیانی_7

 #womanlifefreedom_art

#اینترنت#ابر_رسانه#شاعر_نویسنده

Artist:

arghavan_khosravi